MULLER E SOBERANÍA ALIMENTARIA

¿Sabías que as mulleres producen máis da mitade dos alimentos do planeta e que, sen embargo, son as máis afectadas pola fame? O modelo actual de agricultura industrial e intensiva no so daña terriblemente ao medioambiente senón que acaba coa diversidade de cultivos e ten un impacto moi negativo coas mulleres que son as que maioritariamente labran a terra. Entrevista a Esther Vivas, investigadora e membra do" Centro de Estudios sobre los Movimientos Sociales" de la Universidad Pompeu Fabra de Barcelona. 

Gastronomía de Marrocos, (Sonia e Eloy)

Gastronomía de Marrocos. 

A  gastronomía de Marrocos é o conxunto de pratos e ingredientes que se consumen os marroquis.Pódese considerar como de gran riqueza e diversidade; isto pódese deber á interacción que chegou a ter con outras culturas externas. A cociña marroquí, con excepción dos pratos típicos, hoxe en día pode considerarse como unha gastronomía procedente dos bérberes, mouriscos,Oriente Medio, mediterráneo, e Africano . A cultura de Marrocos cobre non só os alimentos senón tamén as tradicións culinarias como o dyafa (unha especie de banquete marroquí).

A cociña marroquí é moi sinxela de realizar tal e como ten moito en común con outras cociñas do Magreb pero ten unha personalidade propia debido a ser a única delas que non recibiu a influencia da cociña turca (debido a que o imperio otomán non chegou cos seus dominios ao territorio do actual Marrocos).

O seu trazo principal é o uso do doce e o salgado.

Os seus platos son principalmente a base de carne e doces. As comidas tradicionais (carne de pichón).O Couscous ou cuscús, elaborado con sémola, ovo, polo, cordeiro e verduras varias.

A "baisara ou puré de fabas", tómana moito os mariñeiros de madrugada, e acompáñana dun chorro de aceite de oliva e cominos moídos.

En Marrocos, a miudo  comen cos tres primeiros dedos da súa man e usan o pan coma un utensilio

Trátase dunha cociña elaborada de forma caseira, na que participan fundamentalmente só mulleres, o espazo da cociña é tradicionalmente en Marrocos un lugar feminino onde os homes permanecen fora.

sopa de pimento

empanada de atun

 

Gastronomía de Portugal: Diego e Sandra

PORTUGAL
A gastronomía de Portugal é moi variada debido a súa situación. Ten gastronomía tradicional portuguesa, española e un pouco de marroquí. Adoita contar con ingredientes principais como o viño o pan e o aceite de oliva.

INGREDIENTES DA COCIÑA DE PORTUGAL


Pan- O pan pode ser feito con fariña de millo ou de trigo e emprégase en diferentes pratos. Pode ser de moitas maneiras: a Forgaça, a Broa de Avintes, etc.
Aceite de oliva- Este é un compoñente esencial da cociña portuguesa e tamen é un bo ingrediente para acompañar con carnes e pescados.
Peixes- Os máis destacados son o bacallau e as sardiñas pero tamén os moluscos gozan de moita popularidade.
Carnes- A carne máis popular é a de porco e os seus embutidos. Tamén se empregan a carne de galiña, de parrulo, de vaca ou de coello.
Queixos- Portugal conta cunha gran variedade de queixos según a zona, moitas veces recibindo o nome do lugar como o queixo de Azeitão ou o queixo de Évora.

PRATOS TIPICOS DE PORTUGAL
CALDO VERDE: E un prato tipico de Portugal: consiste nunca sopa de puré de patacas con tiras de col e un pouco de aceite de oliva.
COZIDO A PORTUGUESA:
Prepárase como un cocido común e corrente: consiste en varios vexetais e carne, principalmente de porco e terneira, así como algúns embutidos.
                                                      


(Os títulos en amarelo teñen enlace)

AÇORDA A ALENTEJANA: É unha sopa bastante coñecida no lugar de Alentejo, preparada con miolos de pan, ovos escalfados e coandro, aínda que ás veces pode levar sardiñas ou bacallau.

FEIJOADA: A freijolada é considerada como un prato nacional que se prepara a base de "fréjoles", carne de porco, e ás veces acompáñase con arroz e laranxa.

MIOLOS A ALENTEJANA: É un dos pratos máis populares da rexión do Alentejo, preparase fritindo a carne de porco primeiro e logo, na graxa restante engádense anacos de pan para logo servir.



FRANCESINHA: Este prato pertence a gastronomía moderna de   Portugal, e é moi popular en Porto: consiste nunha rebanada de pan branco recheo con diversos embutidos e carnes, con talladas de queixo e cuberta por unha salsa picante, pode levar por riba un ovo fritido e acompañarse de patacas fritidas tamén.

           ENTRE OS PRODUTOS QUE MÁIS ABUNDAN ESTÁN
Leite de vaca, enteira e fresca. Tomates. Patacas. Uvas. Millo. Hortalizas frescas. Trigo. Carne de porco. Olivas. Laranxas. Mazás.Carne de polo. Ovos de galiña. Peras. Carne de vaca. Leite de ovella. Leitugas. Carne de pavo. Castañas. Carne ovina.

GASTRONOMÍA CHINA, (Adrián Esmorís e Marta).

Ola!: "Nin hao". 您好

O que máis difire da nosa gastronomía é a técnica e a combinación dos sabores.Os chineses utilizan case todos os vexetais, a carne de vaca e porco, sobre todo o lombo; tamén é moi común a salsa de soia, o sake, o bambú e arroz branco. 

Moitos dos alimentos utilizados na comida chinesa, por non dicir case todos son comúns aos occidentais, con excepción dalgúns propios desa rexión. Tamén acontece o mesmo cos utensilios de cociña que se utilizan,  ainda que tradicionalmente usaban e usan uns palillos de madeira ou de plástico. 

A súa técnica principal para cociñar é o refogado a lume vivo.Os chinos son moi ordenados, e asegúranse de ter  sempre preparados os ingredientes antes de empezar a cociñar..
O recipiente ideal para este tipo de conccion e o wok, que sempre hai que quentalo un minuto antes de colocarlle o aceite. Este debe caer polos bordos do recipiente e logo caer no fondo.

Cando a receita leva carne e verduras, primeiro cocíñase a carne e sepárase e resérvase. Logo saltéanse as verduras. Ao estar feitas agrégaselle a carne. Durante todo o refogado a lume vivo, os ingredientes móvense constantemente cos escarvadentes, unha culler ou espátula de madeira.

A hora de comer dispónse de 3 vasos na mesa, un grande para a cervexa ou a auga, un mediano para o viño branco ou tinto e un pequeno para o licor.

A teoría do ying e do yang xorde a partir da simple observación da naturaza e describe o feito de que todos os fenómenos naturais preséntanse de dous xeitos opostos: O ying asóciase coa escuridade, o frío, a noite, e o aspecto feminino, mentres que o yang está vinculado coa luz e a claridade, co aspecto masculino. Son ying os alimentos acuáticos, como o peixe e as algas, os que crecen na escuridade ou baixo terra, como os champiñóns e as raíces así como a avea, a cebada, o parrulo, o coello…

Os alimentos basicamente yang son cálidos, secos, duros e presentan unha tonalidade clara. Adoitan, crecer no campo,  en lugares luminosos. Son yang algúns mariscos como os mexillóns, o allo, os espárragos, o apio...

Os vinte produtos máis abundantes de China son os seguintes:

Arroz en Cásca. Hortalizas Frescas do Nepal.Millo. Batatas.Trigo. Patacas.Sandias.Tomates. Coles. Pepinos e pepinillos. Mazás. Leite de vaca. Ovos de galiña.Cacahuetes. Pementos frescos. Allos.Espinacas. Espárragos. Ovos, excluidos galiña.Tabaco en bruto (a planta)



Tamén podedes atopar un blogue moi interesante  NESTE ENLACE   .

GASTRONOMÍA DO SENEGAL, (Noelia e Manuel)

A gastronomía do Senegal está influida por países coma: Francia, Portugal e outros países do Norte de África, porque estiveron vivindo moito tempo neste País. 

Na costa o prato predilecto é o pescado, normalmente "grillé", é dicir asado.

O arroz é o alimento base da dieta e acompáñase de polo, peixe ou salsas diversas como o "mafe", elaborada con cacahuetes.

Os senegaleses comen dunha mesma fonte, coa man, facendo unha bola co arroz e levándoa á boca. Pero a os occidentais danlle unha culler.Evidentemente nun restaurante sempre haberá cubertos.

A auga adóitase beber ao final da comida.

As froitas provenientes do sur do País, consúmense segundo a tempada:

Mangos 

Papaias

Pomelos

Froita da paixón.

Produtos que se dan neste País :

Cana de azucre. Maní con casca. Millo. Iuca. Arroz na casca. Sandías. Sorgo. Leite de vaca. Cebolas secas. Carne de polo. Carne ovina. Leite de vaca. Carne de cabra. Semente de sésamo. Pementón. Carne de porco. Hortalizas frescas.




Noelia Casas García
Manuel Vázquez Noya.

GASTRONOMÍA DA INDIA (Jennifer e Adrián Recouso)

 Así comeza este vídeo:  "Pica, pica, pica"!, "Pica que te mueres". Que será o que pica?

Pois, unha vez visto o vídeo e resolto o enigma, pasamos a expoñer certos aspectos fundamentais da gastronomía da India

A gastronomía da India é moi variada.Case non comen carne, e moitos pratos de carne están influenciados polos costumes musulmáns. Son maioritariamente vexetarianos.

Hai una gran variedade de verduras e especias. As especias serven como conservantes e para mitigar a sensación de fame, pois o picante tranquiliza dita sensación, ainda que en moitas cantidades algunhas poden resultar tóxicas. Tamén producen grandes efectos aromáticos, por iso todas aquelas persoas que van a India veñen falando da grande variedade de olores que alí perciben.

Os condimentos máis importantes son os seguintes :
Ají – semilla de mostaza negra, Comiño, Cúrcuma, Xenxibre, Coriandro, Coandro, as veces tamén usan o Azafrán, Canela, Cravo , Loureiro e a Menta.

Os condimentos máis empregados como acompañamento doutros pratos son:
Arroz e atta (que é una fariña de trigo integral co que se fai o pan).
O vinagre e o queixo tamén se  usan coma condimento.

Hai polo menos cinco ducias de variedades de legumes, a máis importante son:
A chana ( é un chícharo).
O toor (garavanzo indio).
O urad (lentella negra)
O mung (lentella verde)

Empregan aceites vexetais. Os máis comúns son: aceite de cacahuetes, de coco, xirasol e soia.
Outros aceites para cociñar moi populares son: Aceite hidroxenado de orixe vexetal – vaspanati-
Aceite de orixe animal: manteiga frita destilada-ghee-


Nunha zona da India, un dos pratos típicos moi valorados  leva  testículos de boi, xa que son considerados sagrados, e son condimentados con pasta de rábano.
O peixe e o marisco tamén son moi populares.

Na India tamén teñen costumes acerca de como comportarsea hora de comer e de como se deben tomar os alimentos:

Tradicionalmente a comida facíase sentado sobre o chan ou deitado en esteiras, a comida recollíase do prato con catro dedos da man dereita (exceptuando o índice, que se considera sucio). Hoxe en día estas tradicións estanse a esvaecer e pouco a pouco os alimentos tómanse con garfo e culler (a culler é moi importante na cociña da India).

Hoxe en día non se seguen estas tradicións: Os alimentos tómanse con garfo e culler.
Na India tamén comen filloas. Serán como as galegas???

Entre os produtos máis destacados están:

Leite de búfala, trigo, leite de vaca, hortalizas frescas, cana de azucre, patacas, pementón, carne de vaca nalgunhas zonas, cacahuetes, mangos, garavanzos, carne de búfala, bananos, carne de polo, ovos de galiña, especias moitas traídas do Nepal, sementes de colza, tomates, millo.

A COMER!

Fai uns anos o fotógrafo Peter Menzel decidiu viaxar polo mundo e fotografar a 30 familias de 24 países de todo o mundo. A idea era fotografar ás familias, xunto á comida que consumían esa semana, ademais de tomar nota do gasto por cada unha das familias.
O libro chámase “Hungry Planet” e, a verdade, é que ademais do bo trato fotográfico, sorprende moito a diferenza entre un país e outro.
Fíxache no tipo de produtos que consomen, no número de membros na familia e na variedade de procuctos e o custo aproximado en dólares. É moi interesante.

Gastronomía de Galicia (Tomás)

­O principal atractivo da gastronomía galega é a súa variedade, ata tal punto que custa traballo dicir cal é o prato típico. Pero se hai algo común a todos sería unha forma de cociñar familiar e artesanal, pausada, abundante, sinxela e variada. Un mesmo produto prepárase de múltiples maneiras e en cada lugar ten un distinto sabor. .

O lacón con grelos é unha comida típica dos meses frios, dende o San Martiño ata novembro. Ademáis engádenselles patacas e chourizos.

O cocido galego está composto de xamón, carne de vaca e de galiña, chourizo grelos ou repolo, patacas e garabanzos. Sóese tomar no inverno.

As empanadas fanse de todo, e todo lle da sabor. As galegas sóen ser suaves, lixeiras e finas. Sempre se acompañan de aceite, pementos e abundante cebola.

Hai unha gran variedade de peixes, os máis bos sóen ser os que se pescan nas rías: Pescada, rodaballo, robaliza, mero, linguado… Próbanse nas preparacións clásicas, á prancha, á galega ou en caldeirada, ou sofisticadamente adobados por cociñeiros especializados.

Entre os mariscos e os moluscos, hai os camaróns, as luras e os chocos, ou a nécora e os percebes.

Hai outros como a centola, a langosta, o lubrigante, os langostinos, as vieras e as ameixas con unha gran variedade de salsas ou os saborosos mexillóns.

Hai que destacar o polbo un molusco moi saboroso e moi típico en galicia .

 Hai que destacar os marabillosos queixos, e as elaboradas filloas.
 

En toda Galicia prodúcese viño. Nunha enumeración rápida, teriamos que destacar as tres principais denominacións de orixe: Rías Baixas, Ribeiro e Valdeorras.

Entre os poroductos máis abundantes están:

Leite de vaca, carne de vaca, carne de porco, peixes, mariscos, patacas, castañas, uvas, pementos, ovos de galiña, millo, produtos de horta (leitugas berzas, tomates, xudias, chícharos etc)

GASTRONOMÍA DE BRASIL

As influencias indíxenas, africanas e portuguesas fixeron da gastronomía de Brasil unha das máis ricas e variadas do mundo. A cociña de Brasil varia bastante dependendo da rexión, polo que cada zona posúe os seus propios pratos típicos que, ás veces, son descoñecidos dunha rexión a outra debido á súa grande extensión territorial. A cociña brasileira é froito dunha mestura de diversos ingredientes europeos, indíxenas e africanos. Moitas das técnicas de preparación dos ingredientes máis usados son de orixe indíxena, sufrindo adaptacións por parte dos escravos e dos portugueses. Estes fixeron adaptacións dos seus pratos típicos substituíndo os ingredientes que faltaban por aqueles locais máis doados de obter. A “feijoada”, prato típico do país, é un exemplo.

Os escravos traídos a Brasil dende fins do século XVI, engadiron á cociña nacional elementos como o aceite de palma ou o cuscús.

A alimentación indíxena tiña como ingredientes a mandioca, en forma de fariña, ademais de froitas, peixes, caza, millo, pataca e legumes.

A carne era na súa maior parte procedente da caza abundante en antílopes, gacelas, búfalos, aves, hipopótamos e elefantes.

Criaban gando ovino, bovino e caprino,

Os alimentos  sérvense asados, tostados ou cocidos e para sazonar a comida tiñan aprecio polas pimentas, mais tamén utilizaban  o aceite de palma que acompañaban á maioría dos alimentos.

Entre os inmigrantes chegados a Brasil durante  o século XIX ata principios do século XX encóntranse alemáns, italianos, españois, sírio-libaneses, xaponeses etc. De todos os inmigrantes as maiores influencias sobre a cociña brasileira corresponden aos alemáns e italianos. Os inmigrantes alemáns en Brasil son moi numerosos, e introduciron o consumo dalgúns xéneros de salchichas, e mortadela, ou touciño. Non obstante adaptáronse ben e substituíron moitos dos ingredientes da súa terra natal por materiais autóctonos.

 Dos inmigrantes italianos, pódese dicir que tiveron interese en elaborar a súa pasta, por esta razón incorporaron os cultivos de trigo a gran escala. O macarrón era moi usado como tamén outras pastas italianas como a pizza, ravioles etc . Tamén puxeron de moda  os xeados de sobremesa, o gusto polo queixo, empregado nas masas,  tanto que  o consumo de queixo estendeuse e incorpórase en doces e froitas.
A alimentación de cada día realízase en tres partes:

- No café dá manhã (almorzo), non pode faltar  o café con leite (café-com-leite), pan (pão), froitas, birlos e doces.

- No xantar: feixóns con arroz (feijãocom ), este alimento é básico e ás veces moi identificado co pobo de Brasil, os macarrão, carne, algunha ensalada e purê de batata.

 - Na cea (jantar) sérvense sopas e tamén diversas comidas rexionais.

 As bebidas destiladas foron traídas polos portugueses e fabricadas en Brasil como a cachaça. O viño (vinho) é tamén moi consumido, algunhas veces mesturado con auga e azucre, é coñecida a sangría. A cervexa comezou a ser bebida a finais do século XVIII e na actualidade é unha das bebidas alcohólicas máis comúns.

Gastronomía de Brasil (alumnado)

 As influencias indíxenas, africanas e portuguesas fixeron da gastronomía de Brasil unha das máis ricas e variadas do mundo. A cociña de Brasil varia bastante dependendo da rexión, polo que cada zona posúe os seus propios pratos típicos.

A cociña brasileira é froito dunha mestura de diversos ingredientes europeos, indíxenas e africanos. Moitas das técnicas de preparación dos ingredientes máis usados son de orixe indíxena.Os portugueses fixeron adaptacións dos seus pratos típicos substituíndo os ingredientes que faltaban por aqueles locais máis doados de obter.

A feijoada é o prato típico de Brasil.






   
                      


   

                                                                                                                                                                                                                                             

                                            MANDIOCA  

Os escravos traídos a Brasil engadiron á cociña elementos como o aceite ou o cuscús. A alimentación indíxena tiña como ingredientes a mandioca, en forma de fariña, ademais de froitas, peixes, caza, millo, pataca  pataca e legumes. Os escravos traídos a Brasil engadiron á cociña elementos como o aceite ou o cuscús. A alimentación indíxena tiña como ingredientes a mandioca, en forma de fariña, ademais de froitas, peixes, caza, millo, mes.

A maior carne que obteñen procede da caza abundante en antílopes, gacelas, búfalos, aves, hipopótamos e elefantes.

Criaban gando ovino, bovino e caprino.

Os alimentos pódense servir asados tostados ou cocidos e para sazonar tiñan especial aprecio pola pementa, pero tamén se utiliza aceite de palma para acompañar os alimentos.

Entre os inmigrantes chegados a Brasil durante  o século XIX ata principios do século XX encóntranse alemáns, italianos, españois. Os que máis productos que trouxeron do seu país foi Alemania que introduciron o consumo dalgúns xéneros de salchichas, mortadela, ou touciño e os italianos que intentaron introducir a pizza, ravioli, macaróns...aunque outras cousas que introduciron os xeados de sobremesa, o gusto polo queixo, e doces e froitas. Pero tamén se tuveron que adaptarse e substituíron moitos dos ingredientes da súa terra natal por materiais autóctonos.

A alimentación de cada día dos brasileiros realízase en tres partes:

- Almorzo, non pode faltar  o café con leite, pan, froitas, birlos e doces.

- No xantar: feixóns con arroz, este alimento é básico e ás veces moi identificado co pobo de Brasil, os macarróns, carne, algunha ensalada e pure de pataca.

 - Na cea sérvense sopas e tamén diversas comidas rexionaisA cervexa comezou a ser bebida a finais do século XVIII e na actualidade é unha das bebidas alcohólicas máis comúns.

As bebidas destiladas foron traídas polos portugueses e fabricadas en Brasil como a aguardiente. O viño  é tamén moi consumido, algunhas veces mesturado con auga e azucre, é coñecida a sangría.

Gastronomía de Romanía (alumnado) Miriam , Ivan

 A cociña romanesa ten pratos e tradicións diversas, tamén ten cousas de países veciños, como da cociña  alemá, a  cociña serbia ou a  cociña húngara.

 A gastronomía romanesa é unha cuestión existencial. Hai moitos ditos, escribimos algúns:

Nós comemos para vivir?

Ou vivimos para comer?

  Srut mana, pero pentru
  c-i Bun gusto Foster,
  i buctreasa Frumos.
 

 Grazas polo xantar
  era bo e sabroso
  é a cociñeira  era moi agradable.

  Ou máis filosófica:  I-ie Mulumescu Doamne
  c-I mâncat meu ying e escuma.

Grazas o meu Señor

por comer e por seguir tendo fame

A carne de porco foi a carne máis apreciada na cociña romanesa. Hai ditos coma

Petele cel mai bun, tot porcul rmâne

 Que quere dicir:

O mellor peixe é sempre o porco, pero non obstante a carne de vaca é tamén consumida, tampouco se rexeita o cordeiro nin o peixe.

As receitas prepáranse segundo a estación do ano ou dos eventos sociais. Na cociña do Nadal adóitanse servir pratos que conteñen carne de porco como poden ser:

o cârnai (un tipo de salchichas)

o piftie (un tipo de estufado servido xunto con viño )

E dende logo o tradicional cozonac (pan doce con noces)

Na gastronomía de Semana Santa.

o cordeiro (un dos pratos principais, adóitase facer asado)

o drob (unha mestura cociñada de intestinos, carne e vexetais frescos)

E por último os produtos máis  abundantes en orde de máis a menos son:

Cebada

Uvas

Coles

Tomates

Catalupos e outros melóns.

Mazás.

Cirolas.

Ovos de galiña.

Carne de cocho.

Leite de ovella.

Pementos frescos.

Carne de vaca.

Carne de polo.

Carne de ovella.

Pimentón, pimenta gorda.